Weg Alborazor

De route: De omgeving, gelegen aan een van de oevers van het natuurgebied „Las Angosturas”, bevindt zich op een bevoorrechte locatie, zowel vanuit strategisch als landschappelijk oogpunt. Dit blijkt uit de menselijke aanwezigheid die al sinds de prehistorie dateert en uit de talrijke gevonden voorwerpen van Romeinse oorsprong, waarvan sommige te zien zijn in het Gemeentelijk Historisch Museum van Priego de Córdoba. Tijdens de tocht komen we twee voorbeelden van traditionele plattelandsarchitectuur tegen, de Cortijo del Guirri en die van Alborozor, getuigen van vervlogen tijden en van een levenswijze die nu vrijwel verdwenen is, verbonden met de dagelijkse werkzaamheden en de aanpassing van de mens aan de omgeving. De vruchtbare klei- en mergelafzettingen maakten een zelfvoorzienende landbouw mogelijk, waarvan we vandaag de dag nog hier en daar olijfboomgaarden en een enkele verlaten dorsplaats aantreffen waar vroeger het graan werd gewaaid. De volksarchitectuur van de plattelandsgebieden wordt voornamelijk gekenmerkt door de aanpassing aan de omgeving en het functionele en praktische karakter ervan. In de regio Subbética bevinden zich talrijke verspreid liggende boerderijen, die, gezien deze kenmerken, op de meest geschikte locaties voor landbouw en veeteelt liggen, en dicht bij bronnen of putten. De gebruikte bouwmaterialen zijn afkomstig van grondstoffen die in de omgeving beschikbaar zijn: kalksteen, gips, mortel van kalk en zand, klei, balken van esdoorn of populier, riet, gebogen keramische dakpannen, enz. De dikke muren werden opgetrokken uit kalksteen, aan elkaar bevestigd met mortel of gips. Dit soort muren zorgde ervoor dat het interieur van de woning werd afgeschermd tegen de grillen van het weer, zodat ze bescherming boden tegen de kou in de winter en tegen de hitte in de zomer. Hieraan droeg ook het witkalken van de muuroppervlakken bij, een bewerking die eens per jaar werd uitgevoerd of vernieuwd, waardoor bovendien de buitenkant werd beschermd tegen de erosieve effecten van regen en andere weersinvloeden. Vanuit landschappelijk oogpunt trakteert de route ons op uitzichten op het zuiden van Priego de Córdoba, omringd door de hoogste bergtoppen van de provincie. Een panorama dat in de directe omgeving aanleiding gaf tot de bouw van een Iberisch heiligdom en een Romeinse nederzetting. Het zuidelijke uitzicht op de Sierra Horconera en de Sierra Alhucema toont ons het silhouet van de hoogste toppen van de provincie Córdoba. Als een reus van dolomietgesteente strekt de bergketen zich uit in noordelijke richting, waardoor valleien en bergpassen zichtbaar worden waar margokalkgesteente ligt met rijke en smakelijke weiden. Deze bergpassen vormden van oudsher een onvermijdelijke doorgang om de zuidhelling van het gebergte te verbinden met Priego de Córdoba en Carcabuey. De Mahina-pas, op meer dan duizend meter hoogte, herbergt miljoenen sporen die door de eeuwen heen zijn achtergelaten door vee en mensen. De veel hoger gelegen Puerto Cerezo vormt de natuurlijke doorgang die de Sierra Alhucema en de Bermejo-piek (1.474 m) van elkaar scheidt. La Tiñosa (1.570 m) is de hoogste top van de provincie Córdoba. Als we naar deze rotsmassa’s kijken, kunnen we ons voorstellen welke kolossale krachten de drijvende kracht waren achter het omhoogduwen van dit terrein vanuit de zeebodem tot boven de 1.500 meter op dit punt. Aan de voet van dit bergmassief ligt Priego de Córdoba (stad van het water en de barok). Juist door gebruik te maken van de overgang tussen kalksteen (doorlatend) en margokalk (weinig doorlatend) ontstaan bronnen zoals de Fuente del Rey. Deze bron geeft zijn naam aan een van de bekendste plekken van Priego, beroemd om de beeldhouwwerken die de vijver sieren, zoals de leeuw die tegen de slang vecht of de rit in de wagen van Neptunus en Amphitrite die met kracht uit het water oprijzen; water dat al eeuwenlang continu en ononderbroken uit 139 pijpen stroomt en waarvan de waterstroom zelfs in de ergste droogteperiodes nauwelijks afneemt. Het aanschouwen van dit panoramische uitzicht helpt ons de dynamiek van rotsen en stenen te begrijpen en hoe deze elementen het landschap en natuurlijk ook de levenswijze van de bewoners hebben gevormd. Processen die zich afspelen onder het zichtbare landschap dat zich voor onze ogen ontvouwt. De mediterrane vegetatie blijft beperkt tot enkele bosjes met eiken (Quercus rotundifolia), afgewisseld met struikgewas van mastiek (Pistacia lentiscus) en cornicabra (Pistacia terebinthus). In de directe omgeving van de boerderij Alborozor wijzen ingeburgerde exemplaren van sumak (Rhus coriaria) op het belang dat deze plant in vroegere tijden had voor de leerlooierijen in de omgeving. Aan het einde van het pad, zoals in veel andere gevallen, vinden we, als blikvanger van de boerderijgroep, enkele prachtige exemplaren van de walnootboom (Juglans regia) naast het beekje van Los Molineros, die dienden om bescherming te bieden tegen de grillen van het weer en de erosieve effecten van de regen. Niet ver hiervandaan ligt de bron van Azores, een natuurlijke waterbron waarvan de omgeving is aangelegd en die we als aanvulling op onze route kunnen bezoeken. We hoeven alleen maar de geasfalteerde weg te volgen die we aan het begin van de route hebben verlaten. De bron van Azores met water voor een (molensteen), een halve korte legua naar het noorden. Vanuit Córdoba volgt u de N-432 richting Granada, tot voorbij km 351, waar u de afslag neemt naar de A-433 richting Priego de Córdoba. Eenmaal voorbij km 14 neemt u de afslag naar links richting Azores. Ongeveer 220 meter verderop komen we bij het begin van de route. Vanuit Córdoba volg je de A-45 richting Málaga, tot voorbij km 55, waar je afslag 56 neemt, richting Lucena (noord) via de A-318. Rijd via deze weg door tot km 47, waar we afslag 47 nemen, richting Cabra (oost) – Alcalá la Real via de A-339. Volg de A-339 tot voorbij km 26, waar we de afslag naar rechts nemen richting Jaén, via de A-333. Volg deze weg tot voorbij km 15, waar we rechtsaf slaan richting Azores. Na ongeveer 220 meter komen we bij het begin van de route.