Oude weg naar de kapel

De kapel van de Virgen de la Sierra ligt op de zogenaamde Picacho (1.213 m), een van de hoogste toppen van het natuurpark van de Sierras Subbéticas, en volgens de traditie brengen de gelovigen van de Maagd de beschermheilige eens per jaar naar het dorp Cabra, zodat de dorpsbewoners haar een maand lang kunnen aanschouwen en van haar aanwezigheid kunnen genieten. Maar daarnaast, zoals in een van de volksliederen wordt gezongen: „de bergen roepen ons, waar de wonderbaarlijke Maagd haar altaar heeft…“, en het hele jaar door is er een voortdurende verbinding tussen Cabra en de kapel, te voet, per fiets, met de auto, te paard, enz. In de vele eeuwen van devotie tot de Maagd van de Sierra is de route waarlangs de inwoners van Cabra naar de kapel zijn geklommen, in de loop der tijd veranderd. Momenteel zijn er twee belangrijke toegangswegen: de weg, die wordt gebruikt om met de auto naar boven te rijden, en het onverharde pad dat wordt gebruikt om te voet, op de fiets of te paard naar boven te gaan en dat al enkele jaren door de Maagd wordt gebruikt voor haar jaarlijkse tochten naar boven en naar beneden. Vóór deze routes bestonden er echter nog andere, en hoewel ze tegenwoordig niet meer in gebruik zijn en op sommige stukken verdwenen zijn, blijven het openbare paden, van grote schoonheid vanwege de omgeving waar ze doorheen lopen en, uiteraard, met een rijke traditie. Het oude pad naar de kapel begint vlakbij het voormalige treinstation van Cabra, dat tegenwoordig is omgebouwd tot een café-restaurant en ingericht als interpretatiecentrum, en komt uit op het pad dat momenteel wordt gebruikt vlakbij de zogenaamde Casilla de la Salve. Dit stijgende traject naar de Ermita wordt gekenmerkt door steile hellingen en weelderige natuurlijke vegetatie, zowel struikgewas als bomen, wat een grote schoonheid toevoegt aan een route die ons diep het natuurpark in voert. Het pad, dat tegenwoordig grotendeels verborgen ligt en niet meer wordt gebruikt, verdwijnt op sommige stukken tussen de olijfboomgaarden en verandert op andere stukken in een smal voetpad, wat de route, als dat al mogelijk is, nog meer charme en eigenheid geeft. Hoewel het pad niet volledig verdwijnt – deze stukken zijn namelijk erg kort en er zijn geen grote oriëntatieproblemen – is de publicatie van deze route ook bedoeld om het gebruik ervan te stimuleren en daarmee het behoud ervan te bevorderen. Zo wordt een alternatief geboden voor de traditionele klim naar de kapel en ontstaat zelfs de mogelijkheid om beide paden te combineren tot een kleine rondwandeling.