Vereda de los Calderones

Vereda de los Calderones

Een schilderachtige route langs historische waterputten, oude molens en olijfboomgaarden, ideaal om boerderijen te verkennen en te genieten van de mediterran...
Dit pad, ook wel bekend als de ‘vereda de Calderón’, verbond het pad van de ‘Camino de los Metedores’ met dat van de oude ‘Camino de Castro del Río’ en eindigde bij een oude drinkplaats voor vee, waar zich een uitgestrekt bosje van espen en eucalyptusbomen bevond, bekend als de ‘Pradera del Pozo’ (Luque en Pestana, 2003). Op dit eindpunt, op slechts enkele meters van het eindpunt van deze route, bevonden zich vroeger verschillende waterputten, waarvan sommige vandaag de dag nog steeds bestaan. De grootste en oudste daarvan is de Pozo de la Cruz, die ook zijn naam geeft aan een pad dat vanaf dit punt vertrekt en dat, in de richting van de Fuente del Buen Año, deel uitmaakt van de route naar de Ermita de la Esperanza... De naam van dit veepad, dat zowel bekendstaat als ‘vereda de Calderón’ als ‘vereda de los Calderones’, is te danken aan de aanwezigheid van de Molinos de Calderón, waarvan slechts enkele overblijfselen zijn overgebleven, en die gebruik maakten van het water van de beek Marchenilla, die ook op de route ligt en die we meerdere keren zullen moeten oversteken. Deze route begint, voordat hij aansluit op dit pad, bij het pad ‘Camino de los Metedores’ en loopt verder via de helling van de ‘Camino de Montilla’. Precies op het kruispunt met deze laatste ligt de Ventorrillo de San José of Ventorrillo del Bardao, die dateert uit de jaren ’30 van de vorige eeuw. Kortom, een interessante route die aansluit op de route naar de Ermita de la Esperanza en een verbinding vormt met de route van de Camino de los Metedores, waardoor we enkele van de belangrijkste boerderijen in de omgeving kunnen bezoeken, zoals de boerderij Los Morales met de dorsvloer en de oude landbouwmachines die de ingang sieren, en ons te begeven in prachtige olijfgaarden, bezaaid met overblijfselen van steeneikbossen en mediterrane struikgewas, of het beekje Marchenilla met zijn oevervegetatie die ervoor zorgt dat deze beek een groot deel van het jaar water in zijn bedding houdt.