Parochie van Sint-Franciscus van Assisi

De kerk vindt haar oorsprong in de kapel „Ermita de Nuestra Señora de la Cabeza”, waarvan het bestaan al in 1584 bekend was, hoewel het huidige uiterlijk het resultaat is van de uitbreiding die in 1731 van start ging. In 1736 werd het een franciscaans klooster toen de gemeenschap vanuit het nabijgelegen Paraje de la Hoz hierheen verhuisde, en later, in 1889, werd het tot parochiekerk verheven.

De kerk heeft een plattegrond met drie beuken, gescheiden door halve cirkelbogen op Toscaanse zuilen; de middelste beuk, die het hoogst is, wordt overdekt door een afgevlakte tongewelf, en de zijbeuken door gekartelde koepels die op consoles rusten. Het hoofdaltaarstuk werd in 1725 vervaardigd door de meester uit Antequera, Antonio de Rivera, met een centrale opening die in verbinding staat met het nisje van Nuestra Señora de la Cabeza; aan weerszijden, gescheiden door stijlen, staan interessante beelden van Sint-Dominicus en Sint-Franciscus van Assisi uit het einde van de 16e eeuw.

De meest opvallende ruimte van de kerk is het heiligdom van Nuestra Señora de la Cabeza, rijkelijk versierd met rococo-gipswerk, een werk van de beeldhouwer Cecilio Antonio Franco Roldán uit Priego, die het in 1763 voltooide, aan wie ook de versiering van de koepel en de pechines van het presbyterium te danken is.

Verspreid door de kerk staan talrijke altaren, allemaal in rococostijl uit de tweede helft van de 18e eeuw, met nissenaltaren in het evangelieschip, waaronder die van Sint-Antonius en de Maagd van Pópulo; terwijl we in de epistelzijbeuk de nissen vinden van Nuestro Padre Jesús de la Rosa en Nuestra Señora del Mayor Dolor, een werk dat waarschijnlijk van de hand is van de beeldhouwer Ruiz del Peral, en de kapellen van het tabernakel en het doopvont.