Parochie van de heilige Catalina, martelares
De kerk ontstond na de verhuizing van de bevolking naar de huidige locatie in 1435, werd gebouwd op grond van een pauselijke bul van Alexander VI en werd in 1497 gesticht als abdij van de familie Fernández de Córdoba. Het oorspronkelijke gebouw, dat door de aardbeving van 1761 werd beschadigd en vervolgens werd gerenoveerd, werd uiteindelijk vervangen door de huidige kerk, die in 1784 werd opgetrokken.
Het is een kerk met een sobere gevel; het interieur is verdeeld in drie beuken, gescheiden door achthoekige bakstenen pilaren die halve cirkelbogen ondersteunen, met een kruisgewelf als enige overkapping, met uitzondering van de koepel boven het presbyterium.
Het hoofdaltaar, dat zich kenmerkt door grote eenvoud en in neoklassieke stijl is uitgevoerd, werd in 1790 voltooid en is te herleiden tot de kunst van de uit Córdoba afkomstige Alonso Gómez de Sandoval. Het bestaat uit drie delen, waarbij het middelste deel de houtsnijwerken van de patroonheilige van de kerk en van Sint-Petrus herbergt. Aan weerszijden, aan het hoofdeinde van de zijbeuken, bevinden zich de kapellen van de Onbevlekte Ontvangenis en Onze-Lieve-Vrouw van de Smarten; terwijl de kapellen van het Heiligdom en Jezus van Nazareth de lijn van het dwarsschip vormen.
De kerk beschikt over een belangrijk beeldhouwwerkpatrimonium; vermeldenswaardig zijn de beelden van de ‘Cristo Moreno’ uit het midden van de 16e eeuw; de ‘Virgen del Rosario’ uit de kring van Pablo de Rojas; de ‘Cristo Yacente’ en de ‘San Bartolomé’, beide toegeschreven aan het atelier van Alonso de Mena; evenals een waardevol beeld van Sint-Jozef uit het einde van de 18e eeuw.
De kerk bezit tevens belangrijke zilveren voorwerpen, zoals de monstrans, een werk uit Madrid in rococostijl dat aan het einde van de 18e eeuw door de abt werd geschonken.
