Los Juncares
Het dorp Los Juncares bestaat uit groepen huizen en talrijke verspreid liggende woningen, gelegen op de helling van de Sierra de las Ventanas, ten noordoosten van de gemeente Iznájar.
De naam van het dorp is afgeleid van de rietplant, omdat deze planten hier in overvloed voorkomen; de naam is afgeleid van ‘juncales’ naar ‘juncares’.
Verspreid over het uitgestrekte dorp zijn er gebieden met een overvloed aan bomen, kenmerkend voor het mediterrane bos, laag bos en eikenbossen. Ook de overvloed aan water dat uit de aangrenzende bergketens wordt opgevangen, bevordert het bestaan van een rijk ecosysteem waarin een rijke flora opvalt, met een grote verscheidenheid aan planten zoals de postelein, de weegbree, de psyllium, de gele en witte lelies, waterlinsen en waterlelies, of de populieren en rietvelden.
In dit uitgestrekte gebied zijn Iberische en Romeinse archeologische overblijfselen gevonden, met vindplaatsen die we kunnen zien in blokken natuursteen of in de rots uitgehouwen graven, precies zoals de bewoners dat in de Iberische en Romeinse tijd deden.
Dit dorp werd ook bewoond door de Arabieren, zoals blijkt uit de indeling van de smalle en steile straatjes rond de wasplaats en de irrigatiegeul, evenals uit de indeling en structuur van de huizen.
De meest opvallende elementen van de traditionele architectuur zijn de fonteinen, zoals de „Fuente de Los Juncares“, de „Fuente de Chabanco“ en de openbare wasplaats en de irrigatiegeul. Elementen die ook vandaag de dag nog worden gebruikt en deel uitmaken van sociale gewoonten die door de bewoners van het dorp nog steeds in ere worden gehouden. Een pergola overspant de Fuente de Los Juncares, alsof deze de eer wil benadrukken die de inwoners eraan betonen; in Los Juncares is water immers ongetwijfeld nauw verbonden met het ontstaan van het dorp. Niet voor niets zorgde de overvloed aan water ervoor dat de eerste bewoners zich in dit gebied vestigden.
De wasplaats, de irrigatiegeul en de fonteinen van het dorp Los Juncares roepen levenswijzen op die in het geheugen van onze tijd verloren gaan en getuigen van landbouw-, veeteelt- en sociale activiteiten die vanuit etnografisch oogpunt van groot belang zijn.
Een diepgewortelde traditie, die deel uitmaakt van de volks- en traditionele cultuur, is de zogenaamde „matanza“ (het slachten) van het varken, een familie- en buurtfeest dat plaatsvindt in de laatste maand van het jaar en resulteert in een uitgebreide en rijke keuken op basis van varkensvleesproducten.
Elk jaar op 3 februari worden de feesten van ‘La Candelaria’ gevierd met het aansteken van de typische vreugdevuren.